🎧 Episode title: When a job promise isn’t enough: the Lazio Administrative Court clarifies the limits of the residence permit for job seeking

🎧 Episode title:
When a job promise isn’t enough: the Lazio Administrative Court clarifies the limits of the residence permit for job seeking

---

I’m Attorney Fabio Loscerbo, and this is a new episode of the podcast “Diritto dell’Immigrazione” — Immigration Law.

Today, we’ll discuss a recent ruling by the Regional Administrative Court (TAR) of Lazio, decision number 19426 of 2025, which addresses a crucial issue for many foreign citizens: the residence permit for job seeking.

Many people, after losing their job or finishing a contract, wonder whether they can remain in Italy while waiting for a new employment opportunity.
The answer comes from this decision, which makes one point very clear: the residence permit for job seeking can be granted only to those who have actually worked and then lost their job, not to those who only had a promise of employment.

The case originated from an application for regularization under Article 103 of the “Decreto Rilancio” — the 2020 decree that allowed irregular employment relationships to be legalized.
In this particular case, the Prefecture of Rome found that the declared employment relationship had never actually started, and the Court confirmed that decision.

According to the judges, it is not enough to have paid contributions or to have a verbal agreement. Concrete evidence of employment is required — such as the mandatory communication to the Ministry of Labour, registration with INAIL, and the signing of a residence contract.
Only when these elements exist, and only if the employment relationship has actually ended, can the worker apply for a residence permit for job seeking.

The TAR also referred to two important precedents:
the Council of State decision number 6979 of 2021 and the TAR Lazio decision number 7458 of 2021, both of which affirmed the same principle.
The job-seeking permit, therefore, is not meant for those looking for a job, but rather as a safeguard for those who have lost a regular one.

This ruling reinforces a well-established line of Italian case law that aims to prevent abuses in regularization procedures and ensure compliance with the substantive requirements established by law.

In conclusion, the message from the TAR Lazio is clear:
to obtain a residence permit for job seeking, a promise or a commitment is not enough — there must be a real job, started and then ended.

---

🎙️ I’m Attorney Fabio Loscerbo, and I invite you to follow the podcast “Diritto dell’Immigrazione” — Immigration Law — on Spreaker, Amazon Music, and Spotify.
For further insights, visit www.avvocatofabioloscerbo.it.

🎧 Título del episodio: Cuando una promesa de trabajo no es suficiente: el Tribunal Administrativo del Lazio aclara los límites del permiso de residencia por búsqueda de empleo

 🎧 Título del episodio:

Cuando una promesa de trabajo no es suficiente: el Tribunal Administrativo del Lazio aclara los límites del permiso de residencia por búsqueda de empleo

---

Soy el Abogado Fabio Loscerbo, y este es un nuevo episodio del pódcast “Diritto dell’Immigrazione” — Derecho de la Inmigración.

Hoy hablamos de una reciente sentencia del Tribunal Administrativo Regional (TAR) del Lazio, decisión número 19426 de 2025, que aborda un tema muy importante para muchos ciudadanos extranjeros: el permiso de residencia por búsqueda de empleo.

Muchas personas, después de perder su trabajo o de finalizar un contrato, se preguntan si pueden permanecer en Italia mientras esperan una nueva oportunidad laboral.
La respuesta llega con esta decisión, que aclara un punto fundamental: el permiso de residencia por búsqueda de empleo solo puede concederse a quienes efectivamente han trabajado y luego han perdido su empleo, no a quienes solo tenían una promesa de contratación.

El caso se originó a partir de una solicitud de regularización presentada conforme al artículo 103 del “Decreto Rilancio”, la norma de 2020 que permitió la legalización de relaciones laborales irregulares.
En este caso concreto, la Prefectura de Roma determinó que la relación laboral declarada nunca había comenzado realmente, y el Tribunal confirmó esa decisión.

Según los jueces, no basta con haber pagado contribuciones o tener un acuerdo verbal: se requieren pruebas concretas de la existencia de una relación laboral, como la comunicación obligatoria al Ministerio de Trabajo, la inscripción en el INAIL y la firma del contrato de residencia.
Solo cuando estos elementos están presentes, y solo si la relación laboral ha concluido efectivamente, el trabajador puede solicitar el permiso de residencia por búsqueda de empleo.

El TAR también citó dos precedentes importantes:
la sentencia del Consejo de Estado número 6979 de 2021 y la sentencia del propio TAR Lazio número 7458 de 2021, que expresaron el mismo principio.
Por lo tanto, el permiso por búsqueda de empleo no está destinado a quienes buscan trabajo, sino a quienes han perdido un empleo regular.

Esta decisión refuerza una línea jurisprudencial consolidada en Italia, destinada a evitar abusos en los procedimientos de regularización y a garantizar el cumplimiento de los requisitos sustantivos previstos por la ley.

En conclusión, el mensaje del TAR Lazio es claro:
para obtener el permiso de residencia por búsqueda de empleo, no basta una promesa o un compromiso — debe existir un trabajo real, iniciado y luego terminado.

---

🎙️ Soy el Abogado Fabio Loscerbo y los invito a seguir el pódcast “Diritto dell’Immigrazione” — Derecho de la Inmigración — en Spreaker, Amazon Music y Spotify.
Para más información, visiten www.avvocatofabioloscerbo.it.

🎧 عنوان الحلقة: عندما لا تكفي وعود العمل: المحكمة الإدارية في لاتسيو توضّح حدود تصريح الإقامة انتظارًا للعمل

 🎧 عنوان الحلقة:

عندما لا تكفي وعود العمل: المحكمة الإدارية في لاتسيو توضّح حدود تصريح الإقامة انتظارًا للعمل

---

أنا المحامي فابيو لوسيربو، وهذه حلقة جديدة من بودكاست “قانون الهجرة”.

اليوم سنتحدث عن حكم حديث صادر عن المحكمة الإدارية الإقليمية في لاتسيو، القرار رقم 19426 لعام 2025، والذي يتناول موضوعًا مهمًا جدًا للعديد من المهاجرين: تصريح الإقامة في انتظار العمل.

كثير من الأجانب، بعد فقدان عملهم أو انتهاء عقودهم، يتساءلون عمّا إذا كان بإمكانهم البقاء في إيطاليا بانتظار فرصة عمل جديدة.
الإجابة جاءت في هذا الحكم الذي أوضح مبدأً أساسيًا: تصريح الإقامة في انتظار العمل لا يُمنح إلا لمن كان يعمل فعليًا وفقد وظيفته بعد ذلك، وليس لمن لديه وعد عمل فقط.

بدأت القضية من طلب لتسوية الوضع قدّم وفقًا للمادة 103 من ما يُعرف بـ“مرسوم الإنعاش الاقتصادي” الصادر عام 2020، والذي سمح بتقنين علاقات العمل غير النظامية.
وفي هذه الحالة، رأت محافظة روما أن علاقة العمل المعلنة لم تبدأ أصلًا، وأيّدت المحكمة قرار الرفض.

وأوضح القضاة أن دفع الاشتراكات الاجتماعية أو وجود اتفاق شفهي لا يكفي لإثبات وجود علاقة عمل، إذ يجب تقديم أدلة ملموسة مثل الإشعار الإجباري لوزارة العمل، والتسجيل لدى المعهد الوطني للتأمين ضد حوادث العمل (INAIL)، وتوقيع عقد الإقامة.
فقط عند توفّر هذه العناصر، وبعد انتهاء علاقة العمل فعليًا، يمكن للعامل أن يطلب تصريح الإقامة في انتظار العمل.

كما أشارت المحكمة إلى حكمين سابقين مهمّين:
قرار مجلس الدولة رقم 6979 لعام 2021، وقرار المحكمة الإدارية في لاتسيو رقم 7458 لعام 2021، واللذان أكّدا المبدأ نفسه.
وبالتالي، فإن تصريح الإقامة في انتظار العمل ليس مخصصًا لمن يبحث عن وظيفة، بل هو حماية قانونية لمن فقد عملًا نظاميًا.

ويؤكد هذا الحكم توجّهًا قضائيًا مستقرًا في إيطاليا يهدف إلى منع إساءة استخدام إجراءات التسوية وضمان الالتزام بالشروط القانونية الموضوعية.

وفي الختام، فإن رسالة المحكمة الإدارية في لاتسيو واضحة:
من أجل الحصول على تصريح الإقامة في انتظار العمل، لا تكفي الوعود أو الالتزامات — يجب أن يكون هناك عمل حقيقي، بدأ ثم انتهى.

---

🎙️ أنا المحامي فابيو لوسيربو، وأدعوكم لمتابعة بودكاست “قانون الهجرة” على Spreaker وAmazon Music وSpotify.
ولمزيد من المعلومات، زوروا موقعي الإلكتروني www.avvocatofabioloscerbo.it.

Quando non basta la promessa di un lavoro: il TAR Lazio chiarisce i limiti del permesso per attesa occupazione

 

Quando non basta la promessa di un lavoro: il TAR Lazio chiarisce i limiti del permesso per attesa occupazione

Pubblicato il 5 novembre 2025

Il Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio, con la sentenza n. 19426/2025 (Sez. I Ter, R.G. 9173/2022), ha ribadito un principio fondamentale in materia di diritto dell’immigrazione: il permesso di soggiorno per attesa occupazione può essere rilasciato solo in seguito alla cessazione di un rapporto di lavoro effettivamente instaurato, e non sulla base di una semplice promessa di impiego.

La decisione riguarda il ricorso di una cittadina straniera contro il diniego della Prefettura di Roma, che aveva respinto la sua domanda di regolarizzazione presentata ai sensi dell’art. 103 del Decreto Rilancio (D.L. 34/2020). La Prefettura aveva ritenuto inesistente il rapporto di lavoro dichiarato, in quanto mai formalizzato né comunicato agli enti competenti.

La ricorrente sosteneva di aver lavorato come collaboratrice domestica e di aver versato i contributi previdenziali tramite un sindacato di categoria. Tuttavia, il TAR ha sottolineato che il pagamento dei contributi non è sufficiente a provare l’effettiva instaurazione di un rapporto di lavoro, in mancanza di elementi formali come la comunicazione obbligatoria al Ministero del Lavoro o all’INAIL e la sottoscrizione del contratto di soggiorno.

Richiamando precedenti del Consiglio di Stato (sent. n. 6979/2021) e dello stesso TAR Lazio (sent. n. 7458/2021), il Collegio ha chiarito che la “attesa occupazione” è un istituto giuridico che presuppone la perdita di un lavoro realmente esistente, non una mera promessa di assunzione. In altri termini, il permesso di soggiorno per attesa occupazione può essere rilasciato solo a chi ha perso un lavoro regolare, non a chi non lo ha mai iniziato.

La sentenza conferma un orientamento giurisprudenziale restrittivo verso le sanatorie fondate su rapporti di lavoro irregolari o solo annunciati. La procedura di emersione, precisa il TAR, non può essere usata per ottenere un titolo di soggiorno in assenza dei requisiti sostanziali previsti dalla legge.

In conclusione, il Tribunale ha respinto il ricorso e condannato la ricorrente al pagamento delle spese processuali.

---

In sintesi, per accedere al permesso di soggiorno per attesa occupazione occorre dimostrare un rapporto lavorativo effettivamente instaurato e cessato, come previsto dall’art. 22 del Testo Unico sull’Immigrazione (d.lgs. 286/1998). La semplice promessa di un impiego, anche se documentata, non basta a fondare il diritto al soggiorno.

---

Avv. Fabio Loscerbo

Lejet e qëndrimit, dënimet penale dhe integrimi: puna nuk mjafton Gjykata Administrative Rajonale e Markeve (TAR Marche), vendim i datës 16 dhjetor 2025, numri i regjistrit të përgjithshëm 684 i vitit 2025

 Lejet e qëndrimit, dënimet penale dhe integrimi: puna nuk mjafton

Gjykata Administrative Rajonale e Markeve (TAR Marche), vendim i datës 16 dhjetor 2025, numri i regjistrit të përgjithshëm 684 i vitit 2025

Vendimi i Gjykatës Administrative Rajonale të Markeve (TAR Marche), Seksioni i Dytë, i nxjerrë më 16 dhjetor 2025, në procedurën e regjistruar me numrin e regjistrit të përgjithshëm 684 të vitit 2025, është publikuar në Calameo. Ky vendim trajton një çështje me rëndësi të veçantë në të drejtën e imigracionit: marrëdhënien ndërmjet integrimit përmes punës, dënimeve penale dhe refuzimit të lejes së qëndrimit për arsye pune.

Teksti i plotë i vendimit është i disponueshëm në lidhjen e mëposhtme:
👉 Publikimi në Calameo: https://www.calameo.com/books/008079775f468fd0c9ded
Lidhje direkte: https://www.calameo.com/books/008079775f468fd0c9ded

Rasti

Kontesti ka lindur nga refuzimi i Drejtorisë së Policisë për t’i lëshuar leje qëndrimi për punë një shtetasi të huaj, të cilit më parë i ishte revokuar leja e qëndrimit BE për qëndrim afatgjatë. Gjatë procedurës administrative ka ndërhyrë një dënim penal, me aplikim të dënimit mbi bazën e marrëveshjes ndërmjet palëve, për vepra penale të dhunës në familje dhe plagosje.

Pavarësisht ekzistencës së një marrëdhënieje pune dhe pretendimit për lidhje familjare në Itali, Administrata e refuzoi lejen e qëndrimit duke vlerësuar se kërkuesi paraqiste rrezik për sigurinë publike, i papajtueshëm me lëshimin e titullit të qëndrimit.

Parimi i afirmuar nga Gjykata

Me vendimin e 16 dhjetorit 2025, TAR Marche e rrëzoi ankimin dhe pohoi qartë se integrimi nuk mund të reduktohet vetëm në punë. Puna është një element i rëndësishëm në vlerësimin e integrimit, por nuk është e mjaftueshme për të neutralizuar një vlerësim të rrezikshmërisë shoqërore, veçanërisht kur sjelljet penalisht të dënueshme cenojnë interesa themelore të mbrojtura nga rendi juridik, si integriteti i personit dhe marrëdhëniet familjare.

Gjykata theksoi se integrimi duhet të vlerësohet në mënyrë thelbësore dhe tërësore, duke përfshirë respektimin e vlerave shoqërore dhe kulturore të vendit pritës. Në këtë kuadër, sjellja në sferën private dhe familjare merr rëndësi të plotë juridike, sidomos kur veprat penale kanë ndodhur pikërisht në këtë kontekst.

Ndalimi i automatizmave dhe diskrecioni administrativ

Me interes të veçantë është interpretimi i nenit 5, paragrafi 5, të Tekstit Unik për Imigracionin. Gjykata riafirmoi se ndalimi i vendimeve automatike nuk përkthehet në një të drejtë subjektive për të përfituar leje qëndrimi. Administrata është e detyruar të kryejë një vlerësim krahasues ndërmjet interesit të të huajit për të qëndruar në territor dhe interesit të komunitetit për sigurinë publike; ky vlerësim mund të përfundojë në mënyrë të ligjshme me refuzimin e lejes.

Ekzistenca e lidhjeve familjare nuk është, në vetvete, përcaktuese, përveçse kur ato përfshihen në kategoritë e përcaktuara në mënyrë strikte nga ligji, dhe nuk mund të funksionojë si “mburojë” përballë sjelljeve me rrezikshmëri të veçantë shoqërore.

Natyra e nenit 9, paragrafi 9, të Tekstit Unik për Imigracionin

Vendimi jep gjithashtu një sqarim të qartë lidhur me nenin 9, paragrafi 9, të Dekretit Legjislativ nr. 286 të vitit 1998. Mundësia për të lëshuar një leje qëndrimi të një lloji tjetër pas revokimit të lejes së qëndrimit BE për qëndrim afatgjatë cilësohet si kompetencë diskrecionale e Administratës dhe jo si detyrim. Ushtrimi i kësaj kompetence mbetet i kushtëzuar nga verifikimi i të gjitha kërkesave ligjore, përfshirë mungesën e rrezikshmërisë shoqërore.

Vëzhgime përfundimtare

Vendimi i TAR Marche, i datës 16 dhjetor 2025, numri i regjistrit të përgjithshëm 684 i vitit 2025, bën pjesë në një linjë jurisprudenciale që riafirmon pa ekuivoke një parim shpesh të anashkaluar në debatin publik: puna nuk përbën një mburojë automatike në të drejtën e imigracionit. Integrimi nuk është thjesht një fakt ekonomik, por një proces kompleks që kërkon përgjegjësi, respektim të rregullave dhe aderim ndaj vlerave themelore të rendit juridik.

Publikimi i plotë i vendimit në Calameo u mundëson juristëve, studiuesve dhe profesionistëve të fushës së imigracionit të shqyrtojnë drejtpërdrejt tekstin e vendimit dhe të kuptojnë plotësisht rëndësinë e tij sistematike.

Avv. Fabio Loscerbo

Come richiedere la cancellazione di una segnalazione nel Sistema Schengen (SIS)

 

Come richiedere la cancellazione di una segnalazione nel Sistema Schengen (SIS)

di Avv. Fabio Loscerbo

Essere segnalati nel Sistema d’Informazione Schengen (SIS) può avere conseguenze concrete e spesso pesanti: dal rifiuto di un visto al divieto d’ingresso o di soggiorno in uno Stato dell’area Schengen. Ma pochi sanno che è possibile verificare l’esistenza dei propri dati e chiederne la cancellazione.

Il SIS è una banca dati comune a tutti i Paesi Schengen, gestita dall’Agenzia eu-LISA e utilizzata da autorità di polizia, dogane e frontiere. Le segnalazioni possono riguardare diversi motivi: ingresso irregolare, espulsioni, divieti di ritorno, mandati di arresto europei o persone scomparse.

Come sapere se si è segnalati

Chi teme di essere inserito nel SIS può esercitare il diritto di accesso ai propri dati.
In Italia, la richiesta va presentata al Ministero dell’Interno – Dipartimento della Pubblica Sicurezza, compilando il modulo disponibile sul sito della Polizia di Stato nella sezione “Come fare per sapere se nella banca dati Schengen esistono dati personali che ci riguardano”.
È necessario allegare un documento d’identità e indicare con precisione i propri dati anagrafici.
La risposta, in genere, arriva entro 30 giorni.

La richiesta di cancellazione

Se l’interessato scopre di essere segnalato, può chiedere la rettifica o la cancellazione dei dati.
La domanda deve essere motivata e presentata allo stesso Ministero dell’Interno, che valuta se la segnalazione sia ancora legittima o debba essere rimossa.
In caso di rigetto, è possibile proporre ricorso al Garante per la protezione dei dati personali oppure al giudice amministrativo (TAR).
Per segnalazioni inserite da altri Stati Schengen, la richiesta va inoltrata direttamente alle autorità competenti di quello Stato, spesso tramite ambasciata o consolato.

Un diritto europeo alla trasparenza

Il diritto di accedere, correggere o cancellare i propri dati nel SIS deriva direttamente dal Regolamento (UE) 2018/1862, che disciplina l’uso del sistema a fini di cooperazione di polizia e giudiziaria.
È un diritto fondamentale, collegato alla tutela della privacy e della libertà di circolazione.
Molte persone, come raccontato da Melting Pot Europa, riescono a ottenere la cancellazione quando la segnalazione è datata, ingiustificata o conseguente a errori procedurali.

Conclusione

Conoscere e far valere i propri diritti nel contesto del SIS è essenziale.
La segnalazione non è una condanna, ma un’informazione amministrativa che può e deve essere verificata.
Per questo è importante rivolgersi a un legale esperto in diritto dell’immigrazione e dell’Unione Europea, in grado di valutare ogni caso e agire nelle sedi opportune.

🎙️ Título del episodio: Permiso de residencia especial: el Tribunal de Bolonia reconoce la protección por arraigo

 🎙️ Título del episodio:

Permiso de residencia especial: el Tribunal de Bolonia reconoce la protección por arraigo

🎧 Texto del episodio:

Bienvenidos a un nuevo episodio de Diritto dell’Immigrazione, el pódcast presentado por el abogado Fabio Loscerbo.
Hoy hablamos de una sentencia muy importante del Tribunal de Bolonia, que vuelve a reconocer la protección especial como un instrumento de tutela del derecho a la vida privada y familiar, cuando la persona extranjera demuestra un arraigo real en Italia.

El caso se refiere a un ciudadano marroquí, asistido por mí, al que la Jefatura de Policía de Módena le había denegado la solicitud de permiso de residencia por protección especial.
El hombre vive en Italia desde hace más de tres años, trabaja regularmente como albañil, habla italiano y convive con su hermano, quien posee un permiso de residencia por motivos de trabajo.
A pesar de este claro y documentado proceso de integración, su solicitud había sido rechazada.

Con sentencia del 24 de octubre de 2025, número de registro general 9812 del 2024, el Tribunal de Bolonia – Sección especializada en materia de inmigración y protección internacional – estimó el recurso y declaró que:

“El arraigo laboral, social y familiar constituye una forma de vida privada que merece protección conforme al artículo 8 del Convenio Europeo de Derechos Humanos y al artículo 19 del Texto Único sobre Inmigración.”

El Tribunal reafirmó que la protección especial debe concederse cuando la expulsión del extranjero pueda vulnerar su derecho a la vida privada y familiar.
En este caso, el solicitante demostró una integración real y estable: empleo regular, independencia económica, vínculos familiares y participación en cursos de formación y lengua italiana.

La sentencia también cita dos importantes precedentes de la Corte de Casación italiana:
las Secciones Unidas, con la sentencia número 24413 del 2021, y el auto número 7861 del 2022, que aclararon que el arraigo en Italia —ya sea familiar, social o laboral— puede ser suficiente para fundamentar el derecho a la protección especial.

El Tribunal ordenó a la Jefatura de Policía competente expedir un permiso de residencia por protección especial con una duración de dos años, renovable y convertible en permiso por motivos de trabajo.
Se trata de un reconocimiento que confirma que la integración no es solo un proceso social, sino también un valor jurídico protegido por el ordenamiento legal.

El mensaje que surge de esta sentencia es claro: quien construye su vida en Italia, trabaja, se forma y se integra, merece ser protegido.
El derecho de inmigración es hoy, más que nunca, el derecho de la integración.

Soy el abogado Fabio Loscerbo, y les agradezco por acompañarme en este episodio de Diritto dell’Immigrazione.

¡Hasta el próximo episodio!