domenica 3 maggio 2026
New on TikTok: Silence de l’administration et permis de séjour pour travailleur à distance : quand le recours débloque la procédure Bienvenue dans un nouvel épisode du podcast Droit de l’Immigration. Je suis l’avocat Fabio Loscerbo. Aujourd’hui, nous analysons une décision importante du Tribunal administratif régional pour l’Émilie-Romagne, section première, affaire numéro ruolo generale 235 de 2026, publiée le 10 avril 2026. L’affaire concerne un ressortissant étranger entré en Italie avec un visa pour travail à distance, le remote worker, qui avait présenté une demande de permis de séjour en utilisant le kit postal, conformément aux indications de la Questure. Le point central est le suivant : malgré le dépôt régulier de la demande et une mise en demeure formelle, l’administration est restée totalement silencieuse. Aucun rendez-vous, aucune demande de pièces complémentaires, aucune décision. Face à cette inertie, le requérant a introduit un recours pour faire constater le silence de l’administration et obtenir l’obligation de conclure la procédure. Ce n’est qu’après la notification du recours que l’administration a agi, en demandant des documents complémentaires et en lançant enfin l’instruction de la demande. Cela a conduit à une extinction du litige pour disparition de l’objet, mais le Tribunal a tout de même condamné l’administration aux dépens, en reconnaissant une « défaite virtuelle ». Le principe est clair : l’administration ne peut pas rester inactive. Même en droit de l’immigration, le silence constitue une violation des obligations procédurales. Et surtout, cette décision confirme une réalité bien connue des praticiens : dans de nombreux cas, c’est précisément le recours juridictionnel qui contraint l’administration à agir. En conclusion, cette décision renforce la protection des étrangers face à l’inertie administrative et souligne l’importance du recours contre le silence comme instrument effectif de garantie des droits. Merci de votre écoute et à bientôt pour un nouvel épisode de Droit de l’Immigration.
Titulli: Gjykata italiane anulon revokimin e lejes së qëndrimit: formalizmi nuk mund të mbizotërojë mbi realitetin
Titulli: Gjykata italiane anulon revokimin e lejes së qëndrimit: formalizmi nuk mund të mbizotërojë mbi realitetin
Një vendim i fundit i Gjykatës Administrative Rajonale të Pulias po tërheq vëmendjen e specialistëve të së drejtës së imigracionit për qëndrimin e tij të qartë kundër formalizmit të tepruar në procedurat administrative.
Vendimi, i dhënë me numër 386 i vitit 2026 në çështjen me numër ruolo generale 347 të vitit 2026, ka të bëjë me revokimin e nulla osta për konvertimin e lejes së qëndrimit nga punë sezonale në punë të varur. Teksti i plotë mund të konsultohet këtu:
https://www.calameo.com/books/008079775b1c03cd369cb
(linku i plotë: https://www.calameo.com/books/008079775b1c03cd369cb)
Çështja lidhej me një aspekt në dukje teknik: dallime në nënshkrime në disa kopje të kontratës së qirasë, e paraqitur si provë për strehimin. Administrata kishte vlerësuar se këto dallime ishin të mjaftueshme për të vënë në dyshim vlefshmërinë e dokumentit dhe për të revokuar procedurën e konvertimit.
Gjykata nuk e pranoi këtë arsyetim.
Në analizën e saj, gjykata thekson se në praktikë është normale që të ekzistojnë disa kopje të një kontrate qiraje, të nënshkruara veçmas nga palët, dhe se ndryshimet në nënshkrime nuk mund të konsiderohen automatikisht si provë e pavlefshmërisë së dokumentit. Mbështetja në këto elemente për të marrë një vendim administrativ përbën një qasje sipërfaqësore dhe të shkëputur nga realiteti.
Për këtë arsye, gjykata e shpalli të paligjshëm vendimin administrativ, duke evidentuar disa mangësi, përfshirë mungesën e hetimit të duhur, mungesën e arsyetimit dhe gabimin në vlerësimin e fakteve.
Rezultati është i qartë: revokimi u anulua.
Megjithatë, gjykata mbajti një qëndrim të balancuar, duke sqaruar se administrata ruan të drejtën për të rishqyrtuar çështjen dhe për të verifikuar nëse plotësohen të gjitha kushtet ligjore për konvertimin e lejes së qëndrimit. Pra, vendimi nuk jep automatikisht të drejtën e konvertimit, por kërkon një vlerësim të ri në përputhje me ligjin.
Kjo çështje nxjerr në pah një problem më të gjerë në fushën e së drejtës së imigracionit: balancën midis kërkesave administrative dhe mbrojtjes së të drejtave individuale. Mesazhi i gjykatës është i qartë: rigoroziteti procedural nuk duhet të kthehet në formalizëm të ngurtë, të shkëputur nga realiteti.
Për juristët dhe politikëbërësit, ky vendim përbën një kujtesë të rëndësishme: ligji nuk mund të zbatohet në mënyrë abstrakte kur janë në lojë të drejta themelore si e drejta për të jetuar dhe për të punuar.
Autori
Fabio Loscerbo, Avokat
https://orcid.org/0009-0004-7030-0428
sabato 2 maggio 2026
Başlık: İtalyan Mahkemesi Oturma İzni İptalini Kaldırdı: Şekilcilik Gerçeğin Önüne Geçemez
Başlık: İtalyan Mahkemesi Oturma İzni İptalini Kaldırdı: Şekilcilik Gerçeğin Önüne Geçemez
İtalya’nın Puglia Bölge İdare Mahkemesi tarafından verilen son karar, göç hukuku alanında çalışan uzmanların dikkatini çekiyor. Mahkeme, idari işlemlerde aşırı şekilciliğe karşı net bir duruş sergiledi.
2026 yılı 386 sayılı karar, 2026 yılı ruolo generale 347 sayılı dosyaya ilişkin olup, mevsimlik çalışma izninin bağımlı çalışma iznine dönüştürülmesine yönelik nulla osta’nın iptal edilmesini konu almaktadır. Kararın tam metnine aşağıdaki bağlantıdan ulaşabilirsiniz:
https://www.calameo.com/books/008079775b1c03cd369cb
(tam bağlantı: https://www.calameo.com/books/008079775b1c03cd369cb)
Uyuşmazlık, görünüşte teknik bir meseleye dayanıyordu: Başvuru sahibi tarafından sunulan kira sözleşmesinin farklı nüshalarındaki imzalar arasında bazı farklılıklar bulunması. İdare, bu farklılıkları belgenin güvenilirliğini sorgulamak için yeterli görmüş ve dönüşüm sürecini iptal etmişti.
Mahkeme bu yaklaşımı kabul etmedi.
Kararında mahkeme, kira sözleşmelerinin uygulamada genellikle birden fazla nüsha halinde düzenlendiğini ve her nüshanın taraflarca ayrı ayrı imzalanmasının olağan olduğunu vurguladı. İmzalar arasındaki küçük farklılıkların tek başına belgenin geçersizliğine yol açamayacağını belirtti. Bu tür unsurlara dayanarak idari karar verilmesi, mahkemeye göre, gerçeklikten kopuk ve yüzeysel bir yaklaşımı yansıtmaktadır.
Bu gerekçelerle mahkeme, idari işlemi hukuka aykırı buldu ve yeterli inceleme yapılmaması, gerekçe eksikliği ve olayların hatalı değerlendirilmesi gibi hukuki sakatlıkları tespit etti.
Sonuç açıktır: iptal kararı kaldırıldı.
Bununla birlikte mahkeme dengeli bir yaklaşım benimseyerek, idarenin dosyayı yeniden inceleme ve oturma izninin dönüştürülmesi için gerekli şartların mevcut olup olmadığını değerlendirme yetkisini koruduğunu da açıkça ifade etti. Dolayısıyla karar, otomatik bir hak tanımamakta, ancak hukuka uygun yeni bir değerlendirme yapılmasını zorunlu kılmaktadır.
Bu dava, göç hukuku alanında daha geniş bir sorunu ortaya koymaktadır: idari gereklilikler ile bireysel hakların korunması arasındaki denge. Mahkemenin mesajı nettir: usuli titizlik, gerçeklikten kopuk katı bir şekilciliğe dönüşmemelidir.
Hukukçular ve politika yapıcılar açısından bu karar önemli bir hatırlatmadır: yaşama ve çalışma hakkı gibi temel hakların söz konusu olduğu durumlarda hukuk soyut şekilde uygulanamaz.
Yazar
Fabio Loscerbo, Avukat
https://orcid.org/0009-0004-7030-0428