Procedurat e ankesave në BE nën vëzhgim: çfarë zbulojnë dokumentet e Komisionit për kufijtë e mbrojtjes individuale

Kur qytetarët ose rezidentët besojnë se një shtet anëtar i Bashkimit Evropian po shkel të drejtën e BE-së, një nga mjetet e para ku ata drejtohen zakonisht është paraqitja e një ankese zyrtare pranë Komisionit Evropian. Megjithatë, funksioni i vërtetë i këtij mekanizmi shpesh keqkuptohet. Dy dokumente të publikuara së fundi, të disponueshme në
https://www.calameo.com/books/008079775f6fc9e6a4f22
dhe
https://www.calameo.com/books/008079775e80c7d70a2b6,
ofrojnë një panoramë të detajuar dhe të rrallë mbi mënyrën se si Komisioni vlerëson realisht ankesat dhe, mbi të gjitha, pse ndërhyn vetëm në rrethana shumë të veçanta.

Mandati i Komisionit: mbikëqyrje sistemike, jo zgjidhje individuale

Dokumenti i parë, i aksesueshëm në https://www.calameo.com/books/008079775f6fc9e6a4f22, shpjegon regjistrimin e ankesës dhe fillimin e fazës së shqyrtimit paraprak. Ai konfirmon një parim që shpesh i habit ankuesit: Komisioni nuk funksionon si organ apelimi për zgjidhjen e çështjeve individuale. Mandati i tij institucional është të garantojë zbatimin uniform të së drejtës së BE-së në të gjitha shtetet anëtare. Prandaj, ndërhyrjet e tij synojnë sistemin në tërësi, e jo raste të veçuara.

Edhe kur një ankesë ngre një pengesë serioze administrative, Komisioni ecën përpara vetëm nëse ka prova bindëse për një problem të përsëritur dhe me karakter strukturor. Roli i tij nuk është të zgjidhë një episod të izoluar, por të trajtojë dështime që tregojnë probleme më të gjera në administratën kombëtare.

Pse shumica e ankesave nuk çojnë në procedura formale

Dokumenti i dytë, i publikuar në https://www.calameo.com/books/008079775e80c7d70a2b6, sqaron më tej pragun që duhet të përmbushet që një ankesë të avancojë. Komisioni thekson se vonesat e rastësishme, gabimet e izoluara ose problemet teknike të përkohshme nuk përbëjnë një shkelje që justifikon ndërhyrjen e BE-së. Nevojiten prova të praktikave të vazhdueshme, të përgjithshme dhe me ndikim sistemik.

Për këtë arsye, shumë ankesa—even ato të bazuara në fakte të rëndësishme—nuk kthehen në procedura shkeljeje. Sipas së drejtës së BE-së, zgjidhja e mosmarrëveshjeve individuale i takon kryesisht gjykatave dhe organeve administrative kombëtare, të cilat janë kompetente për të dhënë mjete konkrete dhe personale të mbrojtjes.

Letra e para-mbylljes: një fazë thelbësore në procesin administrativ

Kur Komisioni vlerëson se provat nuk janë të mjaftueshme për të treguar një shkelje sistemike, ai dërgon një letër “para-mbylljeje” për ankuesin. Kjo letër nuk është një refuzim përfundimtar, por një ftesë për të paraqitur informacione ose sqarime shtesë. Vetëm nëse këto të dhëna të reja zbulojnë një model më të gjerë të mos-përputhjes, Komisioni mund të rishqyrtojë vlerësimin e tij fillestar.

Dokumentet e publikuara në Calameo tregojnë se si ky hap siguron transparencë dhe pengon përdorimin e mekanizmit të ankesave si zëvendësim informal i mjeteve juridike kombëtare.

Migracioni dhe aksesimi i shërbimeve administrative: kur rastet individuale nuk tregojnë probleme strukturore

Në fusha të ndjeshme si migracioni dhe azili, vështirësitë në aksesimin e procedurave administrative janë të zakonshme. Megjithatë, këto vështirësi nuk e ngrejnë automatikisht çështjen në nivelin e BE-së. Komisioni ndërhyn vetëm kur këto pengesa shfaqen gjerësisht dhe në mënyrë të qëndrueshme në disa autoritete ose rajone.

Gjithsesi, mekanizmi i ankesave mbetet i rëndësishëm, pasi i sinjalizon Komisionit tendenca të reja. Raportime të përsëritura nga zona të ndryshme të një shteti anëtar mund të zbulojnë me kalimin e kohës probleme strukturore që kërkojnë vëmendje të mëtejshme.

Të kuptuarit e qëllimit të vërtetë të sistemit të ankesave të BE-së

Së bashku, dokumentet e disponueshme në
https://www.calameo.com/books/008079775f6fc9e6a4f22
dhe
https://www.calameo.com/books/008079775e80c7d70a2b6
ofrojnë një pamje të qartë të natyrës dhe kufijve të procedurës së ankesave në Bashkimin Evropian. Ai është një instrument transparence dhe mbikëqyrjeje, e jo një mjet i menjëhershëm mbrojtjeje individuale. Roli i tij është të identifikojë dhe trajtojë shkeljet sistemike që rrezikojnë koherencën dhe integritetin e së drejtës së BE-së.

Për avokatët, politikëbërësit dhe qytetarët që përballen me sisteme administrative komplekse, kuptimi i këtij dallimi është vendimtar. Komisioni mbron kuadrin e përgjithshëm; autoritetet kombëtare mbeten përgjegjëse për zgjidhjen e rasteve individuale. Njohja e kësaj strukture të dyfishtë është thelbësore për zhvillimin e strategjive juridike efektive brenda sistemit shumë-nivelësh të mbrojtjes së BE-së.

---

Avv. Fabio Loscerbo

 

---

إجراءات الشكاوى داخل الاتحاد الأوروبي تحت المجهر: ما تكشفه وثائق المفوضية عن حدود الحماية الفردية

عندما يعتقد المواطنون أو المقيمون أن دولة عضو في الاتحاد الأوروبي تنتهك قانون الاتحاد، فإن الخطوة الأولى التي يلجؤون إليها عادة هي تقديم شكوى رسمية إلى المفوضية الأوروبية. ومع ذلك، فإن الوظيفة الحقيقية لهذه الآلية كثيراً ما يُساء فهمها. وثيقتان نُشرتا مؤخراً، ومتاحتان عبر الروابط:
https://www.calameo.com/books/008079775f6fc9e6a4f22
و
https://www.calameo.com/books/008079775e80c7d70a2b6,
تقدّمان رؤية تفصيلية نادرة حول كيفية تقييم المفوضية للشكاوى، ولماذا لا تتدخل إلا في ظروف محدّدة للغاية.

ولاية المفوضية: رقابة نظامية وليست فردية

توضح الوثيقة الأولى، المتاحة على الرابط **https://www.calameo.com/books/008079775f6fc9e6a4f22**، كيفية تسجيل الشكوى وبداية مرحلة الفحص الأولي. وتؤكد مبدأً يفاجئ الكثير من مقدّمي الشكاوى: فالمفوضية ليست جهة استئناف للنظر في الحالات الفردية. ولايتها المؤسسية تتمثل في ضمان التطبيق الموحد لقانون الاتحاد بين الدول الأعضاء، مما يعني أن تدخلاتها موجّهة إلى المشكلات النظامية وليست مصممة لمعالجة النزاعات الفردية.

حتى عندما تتعلق الشكوى بعائق إداري خطير، لا تمضي المفوضية قدماً إلا إذا وُجدت أدلة على وجود مشكلة متكررة وذات طابع هيكلي. دورها ليس حل حادثة فردية، بل مواجهة الإخفاقات التي تكشف عن مشكلات أوسع داخل الإدارة الوطنية.

لماذا لا تؤدي معظم الشكاوى إلى إجراءات رسمية؟

الوثيقة الثانية، المنشورة عبر الرابط https://www.calameo.com/books/008079775e80c7d70a2b6, توضّح المعايير التي يجب تحقيقها كي تتقدم الشكوى إلى مرحلة أبعد. تشدد المفوضية على أن التأخيرات العرضية أو الأخطاء الفردية أو الأعطال التقنية المؤقتة لا تشكّل انتهاكاً يستوجب تدخل الاتحاد الأوروبي. المطلوب هو ممارسات موثّقة تُظهر الاستمرارية والعمومية والتأثير النظامي.

لهذا السبب، فإن العديد من الشكاوى—even تلك القائمة على وقائع خطيرة—لا تتحول إلى إجراءات مخالفة رسمية. فالقانون الأوروبي يُسند حل النزاعات الفردية أساساً إلى المحاكم والجهات الإدارية الوطنية، باعتبارها الجهات المختصة بمنح وسائل الانتصاف المباشرة والشخصية.

رسالة ما قبل الإقفال: مرحلة أساسية في العملية الإدارية

عندما ترى المفوضية أن الأدلة غير كافية لإثبات وجود انتهاك نظامي، فإنها ترسل إلى الشاكي رسالة «ما قبل الإقفال». هذه الرسالة ليست رفضاً نهائياً، بل دعوة لتقديم معلومات إضافية أو توضيحات. وإذا كشفت هذه المستجدات عن نمط واسع من عدم الامتثال، يمكن للمفوضية إعادة النظر في تقييمها الأولي.

تكشف الوثائق المنشورة في Calameo كيف تضمن هذه الخطوة الشفافية، وتمنع استخدام آلية الشكاوى كبديل غير رسمي للإجراءات القضائية الوطنية.

الهجرة والوصول إلى الخدمات الإدارية: حين لا تعكس القضايا الفردية مشكلات هيكلية

في مجالات حساسة مثل الهجرة واللجوء، غالباً ما يواجه الأفراد صعوبات في الوصول إلى الإجراءات الإدارية. لكن مثل هذه الصعوبات لا ترفع القضية تلقائياً إلى مستوى الاتحاد الأوروبي. فالمفوضية لا تتدخل إلا عندما تظهر هذه العوائق بشكل واسع ومستمر في عدة مناطق أو أمام عدة سلطات.

مع ذلك، تظل آلية الشكاوى مهمة لأنها تنبّه المفوضية إلى الاتجاهات الناشئة. فإذا وردت شكاوى متشابهة من مناطق مختلفة في دولة عضو، فقد يشير ذلك بمرور الوقت إلى مشكلة هيكلية تستحق مزيداً من التحقيق.

فهم الهدف الحقيقي لنظام الشكاوى في الاتحاد الأوروبي

الوثيقتان المتاحتان عبر الروابط:
https://www.calameo.com/books/008079775f6fc9e6a4f22
و
https://www.calameo.com/books/008079775e80c7d70a2b6,
تقدّمان صورة واضحة عن طبيعة وآليات نظام الشكاوى داخل الاتحاد الأوروبي. إنه أداة للشفافية والرقابة، وليس وسيلة فورية للحصول على حماية فردية. يتمثل دوره في تحديد ومعالجة الانتهاكات الهيكلية التي تهدد اتساق وسلامة قانون الاتحاد.

بالنسبة للمحامين وصانعي السياسات والمواطنين الذين يتعاملون مع أنظمة إدارية معقدة، فإن فهم هذا التفريق أمر بالغ الأهمية. فالمفوضية تحمي الإطار العام، بينما تبقى السلطات الوطنية مسؤولة عن حل القضايا الفردية. إن استيعاب هذا البناء المزدوج ضروري لتطوير استراتيجيات قانونية فعّالة ضمن منظومة الحماية متعددة المستويات في الاتحاد الأوروبي.

---

Avv. Fabio Loscerbo

Los procedimientos de denuncia ante la UE bajo análisis: lo que revelan los documentos de la Comisión sobre los límites de los recursos individuales

Cuando los ciudadanos o residentes consideran que un Estado miembro de la Unión Europea está vulnerando el Derecho de la Unión, uno de los primeros instrumentos a los que suelen recurrir es la presentación de una denuncia formal ante la Comisión Europea. Sin embargo, la función real de este mecanismo se malinterpreta con frecuencia. Dos documentos recientemente publicados, disponibles en
https://www.calameo.com/books/008079775f6fc9e6a4f22
y
https://www.calameo.com/books/008079775e80c7d70a2b6,
ofrecen una visión detallada y poco habitual de cómo evalúa realmente la Comisión estas denuncias y, sobre todo, de por qué interviene únicamente en circunstancias muy específicas.

El mandato de la Comisión: un órgano de control sistémico, no individual

El primer documento, accesible en https://www.calameo.com/books/008079775f6fc9e6a4f22, describe el registro de una denuncia y el inicio de la fase de examen preliminar. Confirma un principio que a menudo sorprende a los denunciantes: la Comisión no actúa como un órgano de apelación para resolver casos individuales. Su mandato institucional es garantizar la aplicación uniforme del Derecho de la Unión en todos los Estados miembros. Por ello, sus intervenciones se orientan al sistema en su conjunto y no a situaciones concretas.

Incluso cuando una denuncia expone un obstáculo administrativo grave, la Comisión solo avanza si existen indicios creíbles de un problema recurrente y estructural. Su función no es resolver casos aislados, sino actuar cuando se detectan fallos que revelan dificultades más amplias dentro de las administraciones nacionales.

Por qué la mayoría de denuncias no dan lugar a procedimientos formales

El segundo documento, publicado en https://www.calameo.com/books/008079775e80c7d70a2b6, aclara el umbral que debe alcanzarse para que una denuncia progrese. La Comisión insiste en que los retrasos ocasionales, los errores puntuales o los problemas técnicos temporales no constituyen una infracción que justifique la intervención de la UE. Se requieren prácticas documentadas que demuestren consistencia, generalidad e impacto sistémico.

Por ello, muchas denuncias, aunque estén bien fundamentadas en los hechos, no evolucionan hacia un procedimiento de infracción. Según el Derecho de la Unión, las reclamaciones individuales deben resolverse principalmente ante los tribunales y órganos administrativos nacionales, que son los competentes para otorgar soluciones concretas y personales.

La carta de pre-cierre: una fase esencial del procedimiento administrativo

La comunicación de pre-cierre —que se envía cuando la Comisión determina que no hay pruebas suficientes de una violación sistémica— es una etapa estándar del proceso. No constituye un rechazo definitivo, sino una invitación a proporcionar información adicional o aclaraciones. Solo si estos elementos nuevos revelan un patrón más amplio de incumplimiento, la Comisión reconsiderará su valoración inicial.

Los documentos publicados en Calameo demuestran cómo este paso garantiza la transparencia y evita que el mecanismo de denuncia se utilice como un sustituto informal de los recursos nacionales.

Inmigración y acceso administrativo: cuando los casos individuales no reflejan problemas estructurales

En ámbitos sensibles como la inmigración y el asilo, las dificultades de acceso a los procedimientos administrativos son frecuentes. Sin embargo, estas dificultades no elevan automáticamente un asunto al nivel de la Unión Europea. La Comisión interviene únicamente cuando tales obstáculos aparecen de forma generalizada y persistente en múltiples autoridades o regiones.

Aun así, el mecanismo de denuncia desempeña un papel importante, ya que alerta a la institución sobre posibles tendencias emergentes. Varias denuncias similares procedentes de distintas zonas de un mismo Estado miembro pueden, con el tiempo, revelar problemas estructurales que justifiquen un examen más profundo.

Comprender la verdadera finalidad del sistema de denuncias de la UE

En conjunto, los documentos disponibles en
https://www.calameo.com/books/008079775f6fc9e6a4f22
y
https://www.calameo.com/books/008079775e80c7d70a2b6
ofrecen una visión clara de la naturaleza y los límites del procedimiento de denuncia ante la Unión Europea. Es un instrumento de transparencia y supervisión, no un recurso inmediato para el individuo. Su función es identificar y abordar infracciones sistémicas que pongan en riesgo la coherencia y la integridad del Derecho de la Unión.

Para abogados, responsables políticos y ciudadanos que deben orientarse en sistemas administrativos complejos, comprender esta diferencia es crucial. La Comisión protege el marco general; las autoridades nacionales siguen siendo responsables de resolver los casos individuales. Reconocer esta estructura dual es fundamental para desarrollar estrategias jurídicas eficaces dentro del sistema multinivel de protección de la UE.

---

Avv. Fabio Loscerbo

 

EU Complaint Procedures Under Scrutiny: What the Commission’s Documents Reveal About the Limits of Individual Remedies

When citizens or residents believe that an EU Member State is violating Union law, one of the first tools they often turn to is the submission of a formal complaint to the European Commission. Yet the real function of this mechanism is frequently misunderstood. Two recently published documents, available at
https://www.calameo.com/books/008079775f6fc9e6a4f22
and
https://www.calameo.com/books/008079775e80c7d70a2b6,
offer a rare, detailed look at how the Commission actually evaluates such complaints and—more importantly—why it intervenes only in very specific circumstances.

The Commission’s Mandate: A Systemic, Not Individual, Watchdog

The first document, accessible at https://www.calameo.com/books/008079775f6fc9e6a4f22, outlines the registration of a complaint and the start of the preliminary review phase. It reaffirms a principle that often surprises complainants: the Commission does not operate as an appeal body for individuals. Its institutional mandate is to safeguard the uniform application of EU law across Member States. This means its interventions are system-oriented rather than case-driven.

Even where a complaint concerns a serious administrative obstacle, the Commission will proceed only if there is credible evidence of a recurring and structural issue. Its role is not to resolve singular cases but to address failures that reflect broader, persistent problems within national administrations.

Why Most Complaints Do Not Lead to Formal Proceedings

The second document, published at https://www.calameo.com/books/008079775e80c7d70a2b6, further clarifies the threshold that must be met for a complaint to progress. The Commission stresses that occasional delays, isolated errors or temporary technical problems do not amount to a breach warranting EU intervention. It looks instead for documented practices showing consistency, generality and systemic impact.

This is why many complaints, though factually serious, do not evolve into infringement procedures. Under EU law, individual grievances must be addressed primarily through national courts and administrative bodies, which remain the competent authorities to grant concrete, personal remedies.

The Pre-Closure Letter: A Crucial Step in the Administrative Process

The pre-closure communication—sent when the Commission determines that there is insufficient evidence of a systemic violation—is a standard element of the process. It is not a definitive dismissal but an invitation to provide new information or clarifications. Only if such additional material reveals a broader pattern of non-compliance will the Commission reconsider its initial assessment.

The documents published on Calameo show how this step ensures transparency while preventing the misuse of the complaint mechanism as an informal substitute for domestic litigation.

Immigration and Administrative Access: Individual Cases Versus Structural Problems

In sensitive areas such as immigration and asylum, difficulties in accessing administrative procedures are common. Yet these difficulties do not automatically elevate a matter to the EU level. The Commission intervenes only when such obstacles appear widespread and persistent across multiple authorities or regions.

Nevertheless, the complaint mechanism remains important because it alerts the institution to potential emerging trends. Repeated submissions from different parts of a Member State may, over time, reveal structural issues that justify further examination.

Understanding the True Purpose of the EU Complaint System

Taken together, the documents available at
https://www.calameo.com/books/008079775f6fc9e6a4f22
and
https://www.calameo.com/books/008079775e80c7d70a2b6
offer a clear picture of the nature and limits of the EU complaint procedure. It is a transparency and oversight instrument, not an immediate remedy for the individual. Its role is to identify and address systemic breaches that threaten the uniformity and integrity of Union law.

For lawyers, policymakers and citizens navigating complex administrative systems, understanding this distinction is essential. The Commission safeguards the framework; national authorities are responsible for resolving individual cases. Recognising this dual structure is fundamental to pursuing effective legal strategies within the EU’s multilayered system of protection.

---

Avv. Fabio Loscerbo

 

La denuncia alla Commissione europea per presunta violazione del diritto dell’Unione: natura, limiti e funzione sistemica

Abstract

La procedura di denuncia alla Commissione europea costituisce uno strumento di garanzia dell’ordinamento unionale, finalizzato a segnalare eventuali violazioni del diritto dell’Unione da parte degli Stati membri. Pur essendo accessibile a chiunque, essa non rappresenta un rimedio individuale e non offre una tutela diretta rispetto a casi isolati. L’analisi dei documenti ufficiali pubblicati su Calameo, disponibili ai link https://www.calameo.com/books/008079775f6fc9e6a4f22 e https://www.calameo.com/books/008079775e80c7d70a2b6, consente di comprendere il funzionamento interno di questa procedura, i criteri valutativi della Commissione e i limiti strutturali che delimitano il suo raggio d’azione.

1. La natura della denuncia nel sistema del diritto dell’Unione

La denuncia presentata alla Commissione europea trova il suo fondamento nell’articolo 17 del Trattato sull’Unione europea, che attribuisce all’istituzione il ruolo di custode dell’applicazione uniforme del diritto dell’Unione. Il primo documento pubblicato su Calameo (https://www.calameo.com/books/008079775f6fc9e6a4f22) chiarisce che la registrazione della denuncia rappresenta soltanto l’avvio di una valutazione amministrativa preliminare, nel corso della quale la Commissione esamina la pertinenza della questione rispetto all’interesse generale dell’Unione. L’atto evidenzia come il denunciante non acquisisca alcun diritto soggettivo alla prosecuzione del procedimento, poiché la funzione della Commissione non è quella di risolvere controversie individuali, ma di individuare eventuali criticità sistemiche nella legislazione o nelle prassi amministrative degli Stati membri.

2. I presupposti per l’intervento della Commissione

La Commissione procede alla fase successiva della procedura solo quando la denuncia presenta elementi idonei a dimostrare una violazione strutturale del diritto europeo. Il secondo documento, pubblicato al link https://www.calameo.com/books/008079775e80c7d70a2b6, illustra con chiarezza tale criterio, specificando che l’istituzione può intervenire esclusivamente laddove emergano pratiche amministrative caratterizzate da generalità, costanza e documentazione adeguata. Questo principio, più volte ribadito anche dalla giurisprudenza dell’Unione, impedisce alla Commissione di assumere un ruolo sostitutivo rispetto alle autorità amministrative o giurisdizionali nazionali. In assenza di tali presupposti, l’istituzione invita il denunciante a utilizzare i rimedi interni previsti dall’ordinamento dello Stato membro, che restano lo strumento più diretto ed effettivo per ottenere tutela nel caso concreto.

3. La funzione del preavviso di archiviazione

Il preavviso di archiviazione rappresenta una fase fisiologica della procedura. Attraverso questa comunicazione la Commissione manifesta l’intenzione di chiudere il fascicolo, salvo la presentazione di nuovi elementi che possano modificare la valutazione iniziale. Tale fase, descritta nei documenti pubblicati, svolge un ruolo essenziale nella garanzia partecipativa del denunciante, poiché consente di integrare informazioni rilevanti o chiarire aspetti che non erano stati evidenziati nella prima valutazione. La logica che guida la Commissione rimane comunque orientata alla verifica dell’esistenza di un interesse europeo generale, distinto dalla tutela della posizione sostanziale del singolo.

4. Il rapporto tra denuncia europea e rimedi nazionali

La lettura congiunta dei documenti ai link https://www.calameo.com/books/008079775f6fc9e6a4f22 e https://www.calameo.com/books/008079775e80c7d70a2b6 evidenzia con nettezza che la denuncia non sospende i termini per la proposizione di ricorsi nazionali e non può sostituire gli strumenti di tutela predisposti dall’ordinamento interno. La Commissione chiarisce che la sua eventuale iniziativa ha natura sistemica e non è rivolta a ottenere un risultato immediato sul caso individuale. Questa distinzione è fondamentale poiché consente di comprendere il corretto impiego della procedura: essa non è pensata come rimedio per ottenere provvedimenti urgenti o correttivi, ma come meccanismo di vigilanza sulla coerenza dell’azione degli Stati membri con il diritto dell’Unione.

5. La dimensione sistemica delle segnalazioni nel settore dell’immigrazione

Nel contesto del diritto dell’immigrazione, si registrano frequentemente situazioni nelle quali l’accesso alle procedure amministrative risulta difficoltoso. I documenti della Commissione mostrano chiaramente che difficoltà isolate non sono sufficienti per fondare un intervento europeo. È necessario, invece, che emerga un quadro più ampio, composto da dati, segnalazioni ripetute o evidenze documentate che dimostrino una disfunzione generalizzata. In mancanza di tale dimensione sistemica, la competenza primaria resta degli organi nazionali. La procedura di denuncia svolge comunque un ruolo importante, poiché consente di portare all’attenzione della Commissione eventuali criticità emergenti, che potrebbero assumere rilievo nel momento in cui diventino abituali o estese.

6. Conclusioni

La procedura di denuncia alla Commissione europea è uno strumento di garanzia dell’ordinamento dell’Unione, ma non può essere interpretata come un mezzo di tutela immediata della posizione soggettiva del denunciante. La sua operatività è condizionata dalla capacità di dimostrare l’esistenza di violazioni strutturali e non episodiche, e dalla distinzione netta tra il ruolo della Commissione e quello dei giudici nazionali. I documenti pubblicati su Calameo ai link https://www.calameo.com/books/008079775f6fc9e6a4f22 e https://www.calameo.com/books/008079775e80c7d70a2b6 consentono di ricostruire con precisione questa architettura giuridica, offrendo una lettura chiara e completa delle dinamiche procedurali e dei limiti istituzionali che caratterizzano l’azione della Commissione. La conoscenza approfondita di tali meccanismi è essenziale per orientare correttamente qualsiasi strategia difensiva che coinvolga il diritto dell’Unione e i sistemi di tutela multilivello.

---

Avv. Fabio Loscerbo

Protección complementaria y el test de integración: análisis del Decreto del Tribunal de Florencia de 4 de diciembre de 2025

 Protección complementaria y el test de integración: análisis del Decreto del Tribunal de Florencia de 4 de diciembre de 2025

El decreto dictado por el Tribunal de Florencia el 4 de diciembre de 2025 (R.G. 12055/2024) constituye una contribución relevante al debate sobre el alcance y la función de la protección complementaria en Italia, especialmente tras las reformas introducidas por el Decreto-Ley 20/2023. La decisión confirma un enfoque judicial firmemente anclado en las garantías constitucionales y en las obligaciones internacionales, pese a la creciente complejidad del marco normativo.
El texto completo del decreto puede consultarse en el siguiente enlace: https://www.calameo.com/books/008079775a54122e54b1f.

El Tribunal analizó el caso de un ciudadano marroquí cuya solicitud de protección internacional había sido rechazada por la Comisión Territorial. A pesar de la denegación administrativa, el órgano judicial reconstruyó minuciosamente el marco jurídico aplicable, subrayando que la esencia del artículo 19 del Texto Único de Inmigración permanece intacta: Italia no puede expulsar ni devolver a una persona a un país donde exista riesgo de tortura o trato inhumano, ni realizar expulsiones que vulneren obligaciones constitucionales o internacionales.

Del razonamiento se desprende claramente que, incluso tras la derogación de ciertas disposiciones en 2023, la protección complementaria sigue funcionando como un instrumento de salvaguardia de rango constitucional. El Tribunal hace referencia expresa a la jurisprudencia previa a 2020, en particular a las sentencias del Tribunal de Casación de los años 2018, 2019 y 2021, que establecieron los criterios de comparación entre el grado de integración en Italia y las condiciones de vida en el país de origen.

En el caso concreto, el Tribunal constató pruebas sólidas de una integración social y económica efectiva: empleo continuado que culminó en un contrato indefinido, estabilidad habitacional, progreso en el idioma italiano y un claro compromiso con un proyecto de vida duradero en Italia. Estos elementos no son meros indicadores formales, sino componentes reales de la vida privada y familiar protegidas por el artículo 8 del Convenio Europeo de Derechos Humanos.

El Tribunal destacó que el retorno forzoso del solicitante a Marruecos provocaría un deterioro significativo de sus condiciones de vida, especialmente dada la debilitación de sus vínculos familiares y sociales en el país de origen. Este riesgo evidente, cuando se evalúa junto con el nivel de integración alcanzado en Italia, activa los límites constitucionales a la expulsión y hace obligatorio el reconocimiento de la protección complementaria.

La decisión también subraya un principio operativo esencial: cuando una expulsión vulneraría obligaciones constitucionales o internacionales, la concesión del permiso de residencia por protección especial no es discrecional, sino obligatoria. Al no existir amenazas para el orden público o la seguridad nacional, el grado de integración del solicitante se convierte en el elemento central del análisis.

Para abogados, operadores jurídicos y responsables de políticas públicas, el decreto de Florencia constituye un recordatorio de que la protección complementaria sigue siendo una herramienta fundamental en el sistema italiano y que no puede ser restringida mediante intervenciones legislativas rápidas. Las Comisiones Territoriales deben realizar una evaluación comparativa real y no una valoración estereotipada o simplificada de la “vulnerabilidad”.

En un plano más amplio, esta decisión contribuye a la construcción de una jurisprudencia más coherente en un ámbito sujeto a cambios constantes, clarificando los estándares que deben guiar la actuación administrativa y el control judicial en casos de personas que han construido una vida estable, lícita y significativa en Italia.

El texto íntegro del decreto está disponible en:
https://www.calameo.com/books/008079775a54122e54b1f

Avv. Fabio Loscerbo

Tamamlayıcı Koruma ve Uyum Testi: 4 Aralık 2025 tarihli Floransa Mahkemesi Kararına Dair Bir Değerlendirme

 Tamamlayıcı Koruma ve Uyum Testi: 4 Aralık 2025 tarihli Floransa Mahkemesi Kararına Dair Bir Değerlendirme

Floransa Mahkemesi’nin 4 Aralık 2025 tarihli kararı (R.G. 12055/2024), İtalya’da tamamlayıcı korumanın kapsamı ve işlevine ilişkin süregelen tartışmaya önemli bir katkı sunmaktadır. Özellikle 2023 tarihli 20 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile yapılan değişikliklerden sonra, karar anayasal güvencelere ve uluslararası yükümlülüklere sıkı sıkıya bağlı bir yargısal yaklaşımın devam ettiğini ortaya koymaktadır.
Kararın tam metni şu bağlantı üzerinden incelenebilir: https://www.calameo.com/books/008079775a54122e54b1f

Mahkeme, uluslararası koruma talebi Bölgesel Komisyon tarafından reddedilen bir Fas vatandaşıyla ilgili dosyayı değerlendirmiştir. İdari ret kararına rağmen, mahkeme hukuki çerçeveyi titizlikle yeniden kurmuş ve Göç Yasası’nın 19. maddesinin özünün değişmediğini vurgulamıştır: İtalya, bir kişinin işkence veya insanlık dışı muamele riski altında olduğu bir ülkeye geri gönderilmesine izin veremez; ayrıca bir geri gönderme anayasal ya da uluslararası yükümlülükleri ihlal ediyorsa, bu işlem gerçekleştirilemez.

Karardan açıkça anlaşılmaktadır ki, 2023’te bazı hükümlerin yürürlükten kaldırılmasına rağmen tamamlayıcı koruma, niteliği gereği hâlâ anayasal bir güvenlik mekanizmasıdır. Mahkeme, özellikle 2018, 2019 ve 2021 yıllarında Yargıtay tarafından geliştirilen içtihatlara atıf yaparak, kişinin İtalya’daki uyumu ile menşe ülkesindeki yaşam koşulları arasındaki karşılaştırmanın önemini yeniden teyit etmektedir.

Somut olayda mahkeme, güçlü sosyal ve ekonomik uyum kanıtları tespit etmiştir: süregelen istihdam, belirsiz süreli iş sözleşmesi, istikrarlı konut, İtalyanca dil yeterliğinde ilerleme ve İtalya’da uzun vadeli bir yaşam kurma iradesi. Bunlar yalnızca biçimsel göstergeler değil, aynı zamanda Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 8. maddesi kapsamında korunan özel ve aile hayatının somut unsurlarıdır.

Mahkeme, zorla geri gönderme hâlinde başvurucunun yaşam koşullarında ciddi bir kötüleşme yaşanacağını, özellikle Fas’taki ailevi ve sosyal bağların zayıflamış olması sebebiyle bunun daha da ağırlaşacağını belirtmektedir. Bu belirgin risk, kişinin İtalya’da ulaştığı uyum düzeyi ile birlikte değerlendirildiğinde anayasal sınırları harekete geçirmekte ve tamamlayıcı korumanın verilmesini zorunlu kılmaktadır.

Kararda ayrıca önemli bir pratik ilke vurgulanmaktadır: bir geri gönderme anayasal veya uluslararası yükümlülükleri ihlal edecekse, özel koruma amaçlı oturma izninin verilmesi idarenin takdirinde değildir, zorunludur. Kamu düzeni veya ulusal güvenlik açısından herhangi bir tehdit bulunmadığından, başvurucunun uyum düzeyi kararın merkezine yerleşmiştir.

Avukatlar ve politika yapıcılar açısından Floransa kararı, tamamlayıcı korumanın İtalyan hukuk sisteminde hâlen temel bir araç olduğunu hatırlatmaktadır. Bu koruma biçimi, hızlı yasama müdahaleleriyle daraltılamaz. Bölgesel Komisyonların, soyut ya da şablon değerlendirmeler yerine gerçek ve bireyselleştirilmiş bir karşılaştırma yapması gerekmektedir.

Daha geniş bir çerçevede, karar sık değişen bir alanda daha tutarlı bir içtihat oluşumuna katkı sağlamakta ve İtalya’da istikrarlı, yasal ve anlamlı bir yaşam kurmuş kişilerle ilgili idari ve yargısal kararları yönlendirecek kriterleri somutlaştırmaktadır.

Kararın tam metnine buradan ulaşılabilir:
https://www.calameo.com/books/008079775a54122e54b1f

Avv. Fabio Loscerbo