Kur burokracia shkon përtej ligjit: një vendim italian korrigjon kushtet për konvertimin e lejeve të qëndrimit për të mitur

 Kur burokracia shkon përtej ligjit: një vendim italian korrigjon kushtet për konvertimin e lejeve të qëndrimit për të mitur

Një vendim i fundit i Gjykatës Administrative Rajonale të Lazios nxjerr në pah një problem të përsëritur në sistemin e emigracionit në Itali: vendime administrative të bazuara në interpretime të ngurta dhe shpesh të gabuara të ligjit.

Vendimi, i publikuar më 23 shkurt 2026, trajton konvertimin e lejes së qëndrimit të dhënë për një të mitur të huaj të pashoqëruar në leje qëndrimi për punë. Rasti mund të lexohet i plotë në publikimin në Calaméo (https://www.calameo.com/books/008079775e14bd2f3832a), ku paraqiten të gjitha aspektet juridike të çështjes.

Në qendër të mosmarrëveshjes është një i ri i huaj, kërkesa e të cilit ishte refuzuar nga administrata. Arsyeja: mungesa e pjesëmarrjes në një program integrimi social për të paktën dy vite dhe mungesa e mendimit të kërkuar nga ligji.

Megjithatë, gjykata ka dhënë një interpretim ndryshe.

Sipas vendimit, ligji italian parashikon dy rrugë alternative për të marrë konvertimin e lejes së qëndrimit. E para lidhet me të miturit nën kujdestari ose të besuar; e dyta me ata që kanë ndjekur një program integrimi për të paktën dy vite. Këto kushte janë alternative dhe jo kumulative.

Duke kërkuar të dyja njëkohësisht, administrata ka vendosur kritere më të rrepta se vetë ligji.

Vendimi sqaron gjithashtu një aspekt thelbësor: mendimi i Komitetit për të miturit e huaj është i detyrueshëm në procedurë, por nuk është detyrues në përmbajtje. Për më tepër, është detyrë e administratës ta sigurojë atë, jo e aplikuesit.

Ky është një element shumë i rëndësishëm në praktikë, pasi shumë kërkesa refuzohen për mungesë dokumentesh që ligjërisht nuk duhet të sigurohen nga vetë i interesuari.

Mesazhi i gjykatës është i qartë: e drejta e emigracionit nuk mund të zbatohet si një mekanizëm burokratik automatik. Administrata duhet të vlerësojë çdo rast në mënyrë konkrete, duke vepruar sipas parimeve të arsyeshmërisë dhe proporcionalitetit.

Në këtë rast, aplikuesi kishte provuar një integrim real, me punë të rregullt dhe dokumentacion të përditësuar. Megjithatë, kërkesa e tij ishte refuzuar mbi baza formale.

Për këtë arsye, gjykata anuloi refuzimin dhe urdhëroi administratën të rishqyrtojë rastin, duke siguruar mendimin e nevojshëm dhe duke verifikuar kushtet ligjore në mënyrë korrekte.

Ky vendim shkon përtej rastit individual dhe riafirmon një parim themelor: kur administrata nuk zbaton ligjin siç duhet, gjykata ndërhyn për të rikthyer ligjshmërinë.

Dhe në fushën e emigracionit, ku statusi juridik përcakton të ardhmen e individit, ky rol është thelbësor.

Avv. Fabio Loscerbo
https://orcid.org/0009-0004-7030-0428

Refus de visa étudiant et défaut d’instruction

 

Bürokrasi hukukun önüne geçtiğinde: İtalya’da bir mahkeme kararı çocuklara ait oturum izinlerinin dönüşümünü düzeltiyor

 Bürokrasi hukukun önüne geçtiğinde: İtalya’da bir mahkeme kararı çocuklara ait oturum izinlerinin dönüşümünü düzeltiyor

İtalya’da Lazio Bölge İdare Mahkemesi tarafından verilen yakın tarihli bir karar, göç sisteminde sıkça karşılaşılan bir sorunu yeniden gündeme taşıyor: hukukun katı ve hatalı yorumlarına dayanan idari kararlar.

23 Şubat 2026 tarihinde yayımlanan karar, refakatsiz yabancı bir çocuğa verilen oturum izninin çalışma iznine dönüştürülmesi konusunu ele alıyor. Davanın tüm detaylarına Calaméo’da yayımlanan metin üzerinden ulaşmak mümkün (https://www.calameo.com/books/008079775e14bd2f3832a).

Uyuşmazlığın merkezinde, başvurusu idare tarafından reddedilen genç bir yabancı bulunuyor. Gerekçe olarak, en az iki yıl süren bir sosyal uyum programına katılmamış olması ve kanunda öngörülen resmi görüşü almamış olması gösterildi.

Ancak mahkeme farklı bir değerlendirme yaptı.

Kararda, İtalyan hukukunun bu tür bir dönüşüm için iki alternatif yol öngördüğü açıkça belirtiliyor. Birincisi, vesayet altındaki veya koruma altına alınmış çocuklar; ikincisi ise en az iki yıl süren bir entegrasyon programına katılanlar. Bu şartlar alternatif olup birlikte aranamaz.

İdarenin her iki şartı da aynı anda talep etmesi, kanunun öngördüğünden daha ağır bir yükümlülük getirdiği anlamına geliyor.

Mahkeme ayrıca önemli bir noktaya daha açıklık getiriyor: Yabancı Çocuklar Komitesi’nin görüşü prosedürde zorunludur, ancak bağlayıcı değildir. Dahası, bu görüşün temin edilmesi başvuru sahibinin değil, idarenin sorumluluğundadır.

Bu husus uygulamada büyük önem taşıyor. Zira birçok başvuru, başvuru sahibinin temin etmek zorunda olmadığı belgelerin eksikliği gerekçesiyle reddedilmektedir.

Mahkemenin mesajı açıktır: Göç hukuku mekanik ve katı bir bürokratik süreç olarak uygulanamaz. İdare her somut olayı ayrı ayrı değerlendirmeli ve yetkisini makuliyet ve orantılılık ilkelerine uygun şekilde kullanmalıdır.

Somut olayda başvuru sahibi, düzenli çalışma ve güncel belgelerle gerçek bir entegrasyon sürecini ortaya koymuştu. Buna rağmen başvurusu, hukukun şekilci bir yorumuna dayanılarak reddedilmişti.

Bu nedenle mahkeme, ret kararını iptal etti ve idareye dosyayı yeniden inceleme, gerekli görüşü kendiliğinden temin etme ve yasal şartları doğru şekilde değerlendirme yükümlülüğü getirdi.

Bu karar, bireysel davanın ötesinde önemli bir ilkeyi yeniden teyit ediyor: İdare hukuku yanlış uyguladığında, hukukun doğru uygulanmasını sağlamak yargının görevidir.

Göç hukuku alanında, hukuki statünün bireylerin hayatını doğrudan etkilediği düşünüldüğünde, bu denetim hayati önem taşımaktadır.

Avv. Fabio Loscerbo
https://orcid.org/0009-0004-7030-0428

Ascolta "Los requisitos para obtener la protección especial según una sentencia del Tribunal de Venecia" su Spreaker.

Protezione del minore straniero e conversione del permesso di soggiorno: limiti dell’azione amministrativa e obblighi istruttori ex articolo 32 del decreto legislativo 286 del 1998

 Protezione del minore straniero e conversione del permesso di soggiorno: limiti dell’azione amministrativa e obblighi istruttori ex articolo 32 del decreto legislativo 286 del 1998

Abstract
Il contributo analizza la recente giurisprudenza amministrativa in materia di conversione del permesso di soggiorno per minore età, con particolare riferimento alla corretta interpretazione dell’articolo 32 del decreto legislativo 25 luglio 1998, numero 286. L’analisi prende le mosse dalla pubblicazione disponibile su Calaméo (https://www.calameo.com/books/008079775e14bd2f3832a), che consente di esaminare integralmente il provvedimento e di ricostruire i principali nodi interpretativi emersi nella prassi amministrativa e nel contenzioso.

La questione giuridica centrale concerne la delimitazione dei presupposti richiesti per la conversione del titolo di soggiorno rilasciato ai minori stranieri non accompagnati al compimento della maggiore età. In particolare, si pone il problema della corretta distinzione tra le due ipotesi normative previste dall’articolo 32: da un lato, quella relativa ai minori affidati o sottoposti a tutela; dall’altro, quella concernente i minori inseriti in un progetto di integrazione sociale e civile per un periodo non inferiore a due anni.

L’analisi evidenzia come la prassi amministrativa tenda frequentemente a sovrapporre tali presupposti, richiedendo cumulativamente condizioni che il legislatore ha invece configurato in termini alternativi. Tale impostazione determina un illegittimo aggravamento dell’onere probatorio a carico dello straniero e si traduce, non di rado, in provvedimenti di diniego fondati su una lettura distorta della norma.

Un ulteriore profilo di rilievo concerne la natura del parere rilasciato dal Comitato per i minori stranieri, oggi incardinato presso la Direzione generale dell’immigrazione e delle politiche di integrazione. La ricostruzione sistematica conferma che si tratta di un atto endoprocedimentale obbligatorio ma non vincolante, la cui mancata acquisizione non può essere imputata al richiedente né costituire, di per sé, motivo legittimo di rigetto dell’istanza.

In tale prospettiva, assume centralità il principio, di matrice generale, secondo cui spetta all’Amministrazione attivarsi per l’acquisizione degli elementi istruttori necessari alla decisione, in applicazione dell’articolo 6 della legge 7 agosto 1990, numero 241. Il procedimento amministrativo in materia di immigrazione non può essere configurato come un sistema di ostacoli formali, ma deve essere orientato alla verifica sostanziale dei presupposti per il riconoscimento del diritto al soggiorno.

La pubblicazione su Calaméo consente di apprezzare in modo diretto il percorso argomentativo del giudice amministrativo, che si inserisce in un orientamento giurisprudenziale volto a contenere le derive formalistiche e a riaffermare i limiti dell’azione amministrativa, imponendo un esercizio del potere fondato su criteri di ragionevolezza, proporzionalità e completezza dell’istruttoria.

In conclusione, la decisione esaminata si colloca nel solco di una interpretazione costituzionalmente orientata della disciplina, valorizzando il principio di effettività della tutela e riaffermando che le inefficienze dell’apparato amministrativo non possono tradursi in un pregiudizio per la posizione giuridica dello straniero.

Avv. Fabio Loscerbo
https://orcid.org/0009-0004-7030-0428

Çalışma İzninin İptali Sonrası İş Arama Amaçlı Oturum İzni Reddedildi: Emilia-Romagna İdare Mahkemesi’nden Önemli Karar

 Çalışma İzninin İptali Sonrası İş Arama Amaçlı Oturum İzni Reddedildi: Emilia-Romagna İdare Mahkemesi’nden Önemli Karar

---

Emilia-Romagna Bölge İdare Mahkemesi Birinci Dairesi tarafından 16 Mart 2026 tarihinde yayımlanan yeni bir karar, göç hukuku alanında çalışanlar açısından önemli bir açıklık getiriyor: yabancı bir kişinin iş arama amaçlı oturum izni hangi durumlarda verilebilir, hangi durumlarda verilemez?

2026 yılı 344 genel esas numarasıyla kayıtlı bu karar, uygulamada oldukça sık karşılaşılan bir durumu ele alıyor. Yabancı bir kişi İtalya’ya yasal olarak çalışma vizesiyle giriş yapmış, ancak işverenin oturum sözleşmesini imzalamaya gelmemesi nedeniyle iş ilişkisi hiç başlamamıştır.

Benzer durumlarda idari uygulama genellikle, iş ilişkisinin kurulamamasının yabancıdan kaynaklanmaması halinde, iş arama amaçlı oturum izni başvurusu yapılmasına izin verir. Bu mekanizma, ülkeye yasal şekilde giren ve iş piyasasına entegre olmaya hazır olan kişileri korumayı amaçlar.

Ancak mahkeme bu somut olayda farklı bir yaklaşım benimsemiştir.

Kararın tam metni şu bağlantıda yer almaktadır:
https://www.calameo.com/books/008079775df2d97653445

Mahkemeye göre belirleyici unsur işverenin davranışı değil, daha önce alınmış bir idari karardır: İtalya’ya girişe imkan tanıyan çalışma izninin iptali.

Mahkeme, bu durumun hukuki çerçeveyi kökten değiştirdiğini açıkça ortaya koymaktadır. Çalışma izni iptal edildiğinde, ülkeye girişe ilişkin tüm prosedür baştan itibaren geçersiz sayılır. Bu durumda artık sadece bir iş ilişkisinin kurulamaması söz konusu değildir; aynı zamanda ülkede bulunmanın hukuki dayanağı da ortadan kalkmıştır.

Bu nedenle iş arama amaçlı oturum izni verilemez.

Karar, önemli bir hukuki ayrım yapmaktadır. İş arama izni, giriş prosedürü geçerli olduğu halde iş ilişkisinin işçiden kaynaklanmayan sebeplerle kurulamaması durumunda verilebilir. Buna karşılık, prosedürün kendisi geçersiz hale gelmişse, bu iznin verilmesini destekleyecek herhangi bir hukuki temel kalmaz.

Bu gerekçelerle başvuru reddedilmiştir.

Bu kararın uygulamada önemli sonuçları olacaktır. İş arama izni şartlarının daha dar ve katı yorumlanmasını pekiştirirken, ilk idari prosedürün geçerliliğinin belirleyici rolünü vurgulamaktadır. Avukatlar ve başvuru sahipleri açısından mesaj nettir: çalışma izninin iptaline karşı dava açılmadığı sürece, sonraki tüm başvuruların reddedilmesi kaçınılmazdır.

Daha geniş bir bakış açısıyla, bu karar göç hukukunda idari işlemlerin şekli geçerliliğine verilen önemin giderek arttığını göstermektedir.

---

Avv. Fabio Loscerbo
https://orcid.org/0009-0004-7030-0428

Quand l’administration s’arrête au formalisme : un tribunal italien annule le refus d’un titre de séjour pour recherche d’emploi

 Quand l’administration s’arrête au formalisme : un tribunal italien annule le refus d’un titre de séjour pour recherche d’emploi

Une récente décision du Tribunal administratif régional de Calabre vient rappeler un principe fondamental trop souvent négligé en matière d’immigration : l’administration ne peut pas se limiter à une lecture rigide des règles sans tenir compte de la réalité concrète des situations individuelles.

L’affaire concerne un travailleur étranger entré régulièrement en Italie dans le cadre du système des quotas d’entrée pour travail (decreto flussi). Toutefois, entre la délivrance du visa et son arrivée sur le territoire italien, l’employeur qui avait demandé son recrutement a cessé son activité. Sur cette base, la Préfecture a refusé de délivrer un titre de séjour pour recherche d’emploi (attesa occupazione).

Une décision en apparence conforme à une interprétation stricte de la réglementation. Mais pour le juge administratif, cette approche est juridiquement insuffisante.

Par un jugement du 25 février 2026, le TAR Calabre a annulé le refus, soulignant que l’administration n’avait ni mené une instruction adéquate ni fourni une motivation suffisante. Le tribunal reproche notamment à l’autorité administrative de ne pas avoir examiné les conséquences concrètes de la situation du requérant, rappelant la nécessité d’évaluer « les effets que les faits exposés par le requérant produisent sur la procédure administrative » .

Au cœur de la décision se trouve une critique nette du formalisme administratif. Le travailleur avait respecté toutes les règles : entrée régulière, démarches rapides pour régulariser sa situation, volonté effective de s’insérer dans le marché du travail. Malgré cela, l’administration a opposé un refus sans envisager d’alternatives, comme la possibilité d’un nouvel emploi, éventuellement dans une structure liée à l’activité initiale.

Le tribunal rappelle ainsi un principe essentiel : les procédures d’immigration ne peuvent ignorer la finalité même du système, à savoir l’intégration professionnelle réelle des travailleurs étrangers. Lorsque les circonstances évoluent, l’administration doit s’adapter et non sanctionner des situations indépendantes de la volonté du demandeur.

Cette décision s’inscrit dans une tendance plus large de la jurisprudence italienne, qui tend à limiter les excès de rigidité administrative en matière migratoire. Les juges exigent une approche substantielle, fondée sur l’examen concret des situations, et non une application automatique des conditions formelles.

Les conséquences pratiques sont importantes. Pour les travailleurs étrangers, il s’agit d’un renforcement des garanties contre les refus arbitraires. Pour l’administration, c’est un rappel clair : toute décision doit être fondée sur une analyse complète, cohérente et adaptée à la réalité des faits.

En définitive, cette affaire montre que le droit de l’immigration ne peut être réduit à une mécanique bureaucratique. Il doit rester un instrument au service d’une gestion rationnelle et humaine des parcours migratoires.

Lire la publication complète :
https://www.calameo.com/books/008079775f514b4a75120

---

Avv. Fabio Loscerbo
https://orcid.org/0009-0004-7030-0428